Καρδιoχειρουργική

Καρδιoχειρουργική

Καρδιoχειρουργική

H καρδιoχειρουργική περιλαμβάνει επεμβάσεις στην καρδιά και τα μεγάλα αγγεία του θώρακα. Οι επεμβάσεις αυτές έχουν σαν σκοπό τη αντιμετώπιση της ισχαιμικής καρδιοπάθειας (στεφανιαία νόσος), των νόσων των καρδιακών βαλβίδων (γεροντική ασβέστωση, ρευματική νόσος, επιπλοκές από διάφορες αιτίες συμπεριλαμβανομένης της ενδοκαρδίτιδας), των συγγενών ανωμαλιών, των ανευρυσμάτων των αγγείων του θώρακα, κ.α.

Η ανάπτυξη των καρδιοχειρουργικών επεμβάσεων και των τεχνικών καρδιοαναπνευστικής παράκαμψης (εξωσωματική κυκλοφορία) έχουν μειώσει τη θνησιμότητα αυτών των επεμβάσεων και την εμφάνιση επιπλοκών σε σχετικά χαμηλά ποσοστά.

Για την αξιολόγηση της απόδοσης των χειρουργικών μονάδων και των χειρουργών μεμονωμένα, έχουν δημιουργηθεί μαθηματικά μοντέλα εκτίμησης κινδύνου νοσηρότητας και θνησιμότητας.


Ιστορική Αναδρομή

Οι πρώτες επεμβάσεις στο περικάρδιο (ο σάκος που περιβάλλει την καρδιά) έλαβαν χώρα κατά τον 19ο αιώνα από τους Francisco Romero, Dominique Jean Larrey, Henry Dalton και Daniel Hale Williams. Η πρώτη χειρουργική επέμβαση στην καρδιά έγινε από το νορβηγό χειρουργό Axel Cappelen στις 4 Σεπτεμβρίου 1895 στο Rikshospitalet, Kristiania, σημερινό Όσλο. Αυτή αφορούσε τον έλεγχο αιμορραγίας από στεφανιαία αρτηρία σε έναν 24 ετών άνδρα που είχε μαχαιρωθεί στην αριστερή μασχάλη και ήταν σε βαθύ σοκ κατά την άφιξη του στο νοσοκομείο. Έγινε αριστερά θωρακοτομή, ο ασθενής ξύπνησε και ήταν άριστα για 24 ώρες, αλλά παρουσίασε υψηλό πυρετό και τελικά πέθανε, όπως έδειξε η νεκροτομή, από μεσοθωρακίτιδα την τρίτη μετεγχειρητική ημέρα. Η πρώτη επιτυχής χειρουργική επέμβαση καρδιάς, χωρίς επιπλοκές, έγινε από τον Δρ Ludwig Rehn στην Φρανκφούρτη, στη Γερμανία, ο οποίος επιδιόρθωσε ένα τραύμα από μαχαίρι στη δεξιά κοιλία στις 7 Σεπτεμβρίου, 1896. Χειρουργικές επεμβάσεις στα μεγάλα αγγεία (επιδιόρθωση στένωσης του ισθμού της αορτής,, δημιουργία Blalock - Taussig shunt, απολίνωση ανοιχτού βοτάλειου πόρου), εκτελέστηκαν με την αλλαγή του αιώνα.


Αρχική προσέγγιση των δυσπλασιών της καρδιάς

Βαλβιδοπλαστική

Το 1925 οι επεμβάσεις στις βαλβίδες της καρδιάς ήταν ακόμη άγνωστες. Ο Henry Souttar χειρούργησε με επιτυχία μια νεαρή γυναίκα με στένωση της μιτροειδούς βαλβίδας. Μέσω του ωτίου του αριστερού κόλπου εισήγαγε το δάχτυλο του μέσα στην καρδιακή κοιλότητα και αφού ψηλάφησε, διέστειλε τις στενωμένες γλωχίνες της μιτροειδούς βαλβίδας. Η ασθενής επέζησε για πολλά χρόνια αλλά οι συνεργάτες του Souttar, εκείνη την εποχή, αποφάσισαν ότι η επέμβαση δεν ήταν ενδεδειγμένη και δεν μπορούσε να συνεχιστεί.

Η καρδιοχειρουργική αλλάζει σημαντικά μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο. Το 1948, τέσσερις χειρουργοί πραγματοποιήσαν επιτυχείς εγχειρήσεις για στένωση μιτροειδούς βαλβίδας ρευματικής αιτιολογίας. Ο Horace Smithy (1914-1948) από την Charlotte, αναβίωσε την επέμβαση του Δρ Dwight Harken από το PeterBent Brigham Hospital χρησιμοποιώντας ένα εργαλείο για την εκτομή ενός τμήματος της μιτροειδούς βαλβίδας. Ο Charles Bailey (1910-1993) στο Hahnemann Hospital, Philadelphia, ο Dwight Harken στη Βοστώνη και ο Russell Brock στο νοσοκομείο Guy, υιοθέτησαν τη μέθοδο του Souttar. Όλοι αυτοί εκτέλεσαν τις επεμβάσεις δρώντας ανεξάρτητα ο ένας από τον άλλο, μέσα σε λίγους μήνες. Αυτή τη φορά η τεχνική Souttar είχε υιοθετηθεί ευρέως, αν και υπήρξαν τροποποιήσεις.

Το 1947 ο Thomas Holmes Sellors (1902-1987) από το Middlesex Hospital χειρουργεί ασθενή με Τετραλογία Fallot (στένωση πνευμονικής) και με επιτυχία διανοίγει την στενωμένη πνευμονική βαλβίδα. Το 1948, ο Russell Brock χρησιμοποιεί ένα ειδικά σχεδιασμένο διαστολέα σε τρεις περιπτώσεις πνευμονικής στένωσης. Αργότερα, το 1948 σχεδίασε ένα εργαλείο για να εκτέμνει τους μυς στο στενωμένο αρτηριακό κώνο σε Τετραλογία Fallot. Πολλές χιλιάδες από αυτές τις " τυφλά κατευθυνόμενα " επεμβάσεις έγιναν μέχρι την εισαγωγή της καρδιοπνευμονικής παράκαμψης που επέτρεψε την επιδιόρθωση της βαλβίδας υπό άμεση όραση.


Εγχείρηση ανοικτής καρδιάς

Η εγχείρηση ανοικτής καρδιάς είναι μια χειρουργική επέμβαση κατά την οποία μια κοιλότητα της καρδιάς είναι ανοικτή και επιδιορθώνεται κάποια δομή στο εσωτερικό της.

Ο Δρ Wilfred G. Bigelow του Πανεπιστημίου του Τορόντο διαπίστωσε ότι η επιδιόρθωση των ενδοκαρδιακών ανωμαλιών γινόταν καλύτερα σε ένα αναίμακτο και ακίνητο περιβάλλον, πράγμα που σημαίνει ότι η καρδιά πρέπει να σταματήσει να πάλλεται. Η πρώτη επιτυχής επιδιόρθωση ενδοκαρδιακής συγγενούς ανωμαλίας πραγματοποιήθηκε με υποθερμία από τον Δρ C. Walton Lillehei και τον Δρ F. John Lewis στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα στις 2 Σεπτεμβρίου 1952. Το επόμενο έτος, ο Σοβιετικός χειρουργός Aleksandr Aleksandrovich Vishnevskiy πραγματοποίησε την πρώτη καρδιοχειρουργική επέμβαση με τοπική αναισθησία, διάνοιξη κοιλότητας της καρδιάς και παράκαμψή της από την κυκλοφορία.

Η πρώτη μηχανική αντλία 1952

1952, Η πρώτη μηχανική αντλία

Η χρήση της υποθερμίας όμως στις πολύπλοκες ενδοκαρδιακές επιδιορθώσεις, που είναι χρονοβόρες και ο ασθενής χρειάζεται τη ροή του αίματος στο σώμα και ιδιαίτερα στον εγκέφαλο, δημιουργεί κάποιους περιορισμούς. Η λειτουργία της καρδιάς και των πνευμόνων, όσο η καρδιά έχει σταματήσει, υποκαθίσταται με μια τεχνητή μέθοδο, την καρδιοπνευμονική παράκαμψη – μηχανή εξωσωματικής κυκλοφορίας. Το 1953, ο Δρ John Heysham Gibbon στο Jefferson Medical School στη Φιλαδέλφεια, χρησιμοποίησε για πρώτη φορά με επιτυχία την εξωσωματική κυκλοφορία με οξυγονωτή, αλλά η μέθοδος εγκαταλείφθηκε, λόγω κάποιων προβλημάτων. Το 1954 ο Δρ Lillehei πραγματοποίησε με επιτυχία σειρά επεμβάσεων με την ελεγχόμενη τεχνική διασταυρούμενης - κυκλοφορία στην οποία η μητέρα ή ο πατέρας του ασθενούς χρησιμοποιήθηκαν ως «μηχανή καρδιάς-πνευμόνων». Ο Δρ John W. Kirklin στη Mayo Clinic στο Ρότσεστερ της Μινεσότα άρχισε να χρησιμοποιεί έναν τύπο Gibbon αντλία οξυγονωτή σε μια σειρά από επιτυχημένες εγχειρήσεις και εφαρμόστηκε σύντομα από τους χειρουργούς σε διάφορα μέρη του κόσμου.

Ο Nazih Zuhdi πραγματοποίησε για πρώτη φορά την ολική αιμοαραίωση σε εγχείρηση ανοικτής καρδιάς,στον Terry Gene Nix, ηλικίας 7, στις 25 Φεβρουαρίου 1960, στο Mercy Hospital, Οκλαχόμα Σίτι, Οκλαχόμα. Η επέμβαση ήταν επιτυχής, ωστόσο, ο Nix πέθανε τρία χρόνια αργότερα, το 1963. Τον Μάρτιο του 1961, οι Zuhdi, Carey και Γκριρ εκτελούν εγχείρηση ανοικτής καρδιάς σε ένα παιδί ηλικίας 3 ½χρονών, χρησιμοποιώντας τη μηχανή αιμοαραίωσης.

Στη συνέχεια, τον Απρίλη του 1966 στις Η.Π.Α. πραγματοποιήθηκε από τον καθηγητή καρδιοχειρουργικής Michel Debakey ένα εγχείρημα που θα μείνει στην Ιστορία της Ιατρικής, τοποθετήθηκε τεχνητή καρδιά σε ασθενή με καρδιακή ανεπάρκεια τελικού σταδίου. Ο ασθενής μετά από 48 ώρες κατέληξε αλλά άνοιξε ο δρόμος για τις μεταμοσχεύσεις καρδιάς, δηλαδή την αντικατάσταση της καρδιάς που έχει υποστεί ανεπανόρθωτες βλάβες με την υγιή κατάλληλου δότη.

Την πρώτη επέμβαση αυτού του είδους πραγματοποίησε ο Christian Barnard 1967 στο Κέιπ Τάουν. Το 1985 ο Δρ Zuhdi πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη μεταμόσχευση καρδιάς στην Οκλαχόμα στην Nancy Rogers στο Baptist Hospital. Η μεταμόσχευση ήταν επιτυχής, αλλά η Rogers, που έπασχε από καρκίνο, πέθανε από λοίμωξη 54 ημέρες μετά την επέμβαση.


Εγχείρηση σε πάλλουσα καρδιά

Από τη δεκαετία του 1990, οι καρδιοχειρουργοί έχουν αρχίσει σε αρκετά κέντρα να εκτελούν την επέμβαση της αορτοστεφανιαίας παράκαμψης χωρίς την χρήση της αντλίας για καρδιοπνευμονική παράκαμψη, τεχνική off – pump. Στην περίπτωση αυτή, η καρδιά πάλλεται κατά τη διάρκεια της χειρουργικής επέμβασης, αλλά ένα τμήμα της επιφάνειάς της σταθεροποιείται ώστε να παρέχεται μια σχεδόν ακίνητη περιοχή εκεί που γίνεται η αναστόμωση-συρραφή του μοσχεύματος παρακάμπτοντας την απόφραξη στην στεφανιαία αρτηρία.

Μερικοί ερευνητές πιστεύουν ότι η off-pump τεχνική οδηγεί σε λιγότερες μετεγχειρητικές επιπλοκές. Τα αποτελέσματα των μελετών είναι αμφιλεγόμενα, σημαντικό ρόλο στην τελική απόφαση παίζει η ιδιαιτερότητα του ασθενούς, η προτίμηση του χειρουργού και τα αποτελέσματα του συγκεκριμένου κέντρου. Ελάχιστα επεμβατική χειρουργική

Μια νέα χειρουργική επέμβαση καρδιάς, που έχει εντυπωσιάσει τα τελευταία χρόνια, είναι η ρομποτικά - υποβοηθούμενη χειρουργική επέμβαση καρδιάς. Μια συσκευή, το ρομπότ, χρησιμοποιείται για να εκτελέσει τη χειρουργική επέμβαση, παίρνοντας εντολές από τον καρδιοχειρουργό. Το κύριο πλεονέκτημα στη μέθοδο αυτή είναι το μέγεθος της τομής που γίνεται στον ασθενή. Αντί για την μεγάλη τομή που χρειάζεται ο χειρουργός ώστε να μπορεί να έχει πρόσβαση στην καρδιά, με το ρομπότ απαιτούνται μόνο 3 μικρές τρύπες για τους ρομποτικούς βραχίονες.

Το υψηλό κόστος, το αυξημένο επίπεδο απαιτούμενης εκπαίδευσης και η περιορισμένη δυνατότητα συρραφής πολλών μοσχευμάτων σε αορτοστεφανιαία παράκαμψη περιορίζουν τη προσφορά του σε λίγα κέντρα διθνώς. Αναμένεται η επιβεβαίωσή της στο χρόνο.

Παιδοκαρδιοχειρουργική

Ο Ράσελ Νέλσον πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη παιδοκαρδιοχειρουργική επέμβαση στο Salt Lake Γενικό Νοσοκομείο τον Μάρτιο του 1956, μια ολοκληρωμένη επιδιόρθωση τετραλογίας του Fallot σε ένα 4 χρονών κορίτσι.H καρδιοχειρουργική σήμερα προχωρά και εξελίσσεται με νέες τεχνικές όπως η θεραπεία με βλαστικά κύτταρα, οι γονιδιακές θεραπείες κ.λ.π.


Βαλβίδες

Ιστορικές στιγμές στην εξέλιξη των προσθετικών καρδιακών βαλβίδων αποτελούν η τοποθέτηση της βαλβίδας Hufnagel για τη θεραπεία αορτικής ανεπάρκειας στις 11 Σεπτεμβρίου 1952 και η εμφύτευση της βαλβίδας Starr Edwards στις 12 Αυγούστου, 1960. Διάφοροι τύποι βαλβίδων έχουν φτιαχτεί και εμφυτευθεί όπως αυτές με το μπαλάκι (Harken, Smeloff, κλπ), βαλβίδες δίσκου (Kay - Shiley, Beall, Lillehei - Nakib κλπ.), βαλβίδες με δίσκο που κλείνει λοξά (Bjork - Shiley, Hall - Kaster, κλπ), δίφυλλες βαλβίδες (St. Jude και άλλες) και βιολογικές βαλβίδες, με τη χρήση αυτόλογων ιστών (διάφραγμα, περιτόναιο, περικάρδιο), ομολόγων ιστών (αορτική και μιτροειδής βαλβίδα, duramater) και ετερόλογες (βαλβίδες από χοίρο και βόδι, Carpentier - Edwards, Hancock, βαλβίδα του Ιονέσκου από βόειο περικάρδιο). Οι νέες τάσεις στις βαλβίδες αφορούν την κατασκευή τους από αυτόλογα κύτταρα, από πολυμερή και εκείνες που βασίζονται στην μηχανική των εύκαμπτων καθετήρων και τελικά αυτές που χρησιμοποιούνται για τη διαδερμική εμφύτευση πάνω σε καθετήρα (Boudjemline y Bonhoeffer. Cribier.)

Τρία στάδια στην εξέλιξη των προσθετικών βαλβίδων της καρδιάς

Η αορτική βαλβίδα με τη μπάλα, Hufnagel, σχεδιάστηκε για την ταχεία χειρουργική εμφύτευσή της στην κατιούσα θωρακική αορτή με τη χρήση των εγγύς και άπω πολλαπλών δακτυλίων στερέωσης. Μια σημαντική ανακάλυψη σχεδιασμού επιτεύχθηκε από τους Starr και Edwards, σχεδίασαν έναν κλωβό από ανοξείδωτο ατσάλι, έναν δακτύλιο στερέωσης κατασκευασμένο από πλεκτό ύφασμα από Τεφλόν και μια θερμικά-επεξεργασμένη Silastic μπάλα. Ο Starr πραγματοποίησε την πρώτη επιτυχημένη ορθοτοπική αντικατάσταση της βαλβίδας με εμφύτευση αυτής στη θέση της μιτροειδούς. Ο Carpentier προχώρησε στην έννοια της «βιοπρόσθεσης», συνδυάζοντας βιολογικές και μηχανικές δομές για να δημιουργήσει μια ιστική βαλβίδα με χαμηλή θρομβογονικότητας. Η μακροπρόθεσμη ανθεκτικότητα επιτεύχθηκε μέσω μοριακής αναδιοργάνωση του ιστού με χημική επεξεργασία.

Ανάπτυξη βιολογικών καρδιακών βαλβίδων κατά τα τελευταία 50 χρόνια

Ανάπτυξη βιολογικών καρδιακών βαλβίδων κατά τα τελευταία 50 χρόνια

Ανάπτυξη των μηχανικών, μη βιολογικών καρδιακών βαλβίδων κατά τα τελευταία 60 χρόνια

Ανάπτυξη των μηχανικών, μη βιολογικών καρδιακών βαλβίδων κατά τα τελευταία 60 χρόνια

ΚΑΛΕΣΤΕ ΜΑΣ
ΚΛΕΙΣΤΕ ΡΑΝΤΕΒΟΥ